Een carrière vol verbanden – en dan ineens iets anders
Dertig jaar lang draaide het leven van Nienke Hutten (49) om zorg. Ze volgde een opleiding tot wondconsulent aan het Erasmus MC, sprak op symposia en vervulde een sleutelrol binnen de wondzorg in Salland. Een loopbaan waar menig zorgprofessional zijn handtekening onder zou zetten. En toen … stapte ze eruit.
Niet omdat het werk haar verveelde, maar omdat een andere vraag begon te knagen: wil ik dit blijven doen tot mijn pensioen. “Je zit letterlijk jaren in de wonden,” zegt ze nuchter. “En op een gegeven moment denk je: wat is er nog meer?” Dat ‘meer’ vond ze niet in de zorg, maar in Haarle. Een dorp met circa 2.100 inwoners, waar ze sinds december actief is als dorpsondersteuner.
Sprong in het diepe
De overstap was, zacht gezegd, opvallend. Van een goed georganiseerde zorgorganisatie naar een zelfstandige rol in een dorp, waar geen functieomschrijving ooit volledig de lading dekt. “Mijn vrienden waren verbaasd,” lacht ze. “En eerlijk: ik kon ze geen ongelijk geven. Ik wist zelf ook niet precies waar ik aan begon.”
Toch voelde het goed. De klik met de initiatiefnemers en inwoners was er direct. “De functie bevatte precies die elementen waar ik energie van krijg: contact met mensen, luisteren, verbinden. Niet alleen zorgen vóór mensen, maar samen mét mensen.”
Geen Jehova-gevoel, maar gewoon een goed gesprek
Als dorpsondersteuner is Nienke verre van een hulpverlener in de klassieke zin. Ze is aanspreekpunt, verbinder en soms een beetje gids. Maar vooral iemand die luistert. “Ik wil niet dat mensen denken: daar heb je haar weer met een plan,” zegt ze.
“Het moet niet voelen als iets dat wordt opgelegd. De ideeën moeten uit het dorp zelf komen.” Die aanpak werkt. In plaats van oplossingen van bovenaf, stimuleert ze initiatieven van binnenuit. Of het nu gaat om het vinden van passende hulp of het opzetten van nieuwe activiteiten: de regie blijft bij de inwoners.
Veertien uur … en een beetje extra
Officieel werkt ze veertien uur per week. Officieus is dat aantal wat rekbaarder. “Ik wil zichtbaar zijn,” legt ze uit. “Dus ga ik ook naar vergaderingen, evenementen en bijeenkomsten. Niet omdat het moet, maar omdat je alleen zo echt onderdeel wordt van een gemeenschap.” Dat ze zelf niet in Haarle woont, ziet ze als een voordeel. “Mensen vertellen soms makkelijker hun verhaal aan iemand van buitenaf. Ik sta net ver genoeg weg om objectief te blijven.”
Kleine successen, grote impact
De kracht van haar werk zit in de details. In de eerste week al hielp ze een man die herstellende was van een beroerte aan een passende daginvulling op een zorgboerderij. “Hij kon daar weer doen wat hij vroeger deed. Dat gaf hem zoveel energie.” Ook wist ze een brug te slaan tussen inwoners en de wijkagent, wat resulteerde in een maandelijks spreekuur in het dorp. “Dat zijn dingen waar je het voor doet. Klein, maar met zichtbaar effect.”
Zekerheden loslaten, vertrouwen vasthouden
Voor haar nieuwe rol liet Nienke een vaste baan van 28 uur achter zich. In ruil daarvoor kreeg ze een tijdelijke, door de gemeente Hellendoorn gesubsidieerde functie van 14 uur per week. Een keuze die niet zonder risico is. “Ik heb inderdaad veel zekerheden losgelaten,” erkent ze. “Maar ik geloof in wat we hier doen. En ik merk dat het gewaardeerd wordt.”
Via rapportages legt ze verantwoording af aan de gemeente, maar haar echte graadmeter ligt dichter bij huis. “Als mensen me weten te vinden, als ze zich gehoord voelen – dan weet ik dat het werkt.”
De witte jas is ingeruild voor een rol zonder vast uniform. Maar de kern van haar werk is hetzelfde gebleven: mensen helpen. Alleen niet meer door wonden te behandelen, maar door verbindingen te leggen. En misschien is dat, in een dorp als Haarle, precies wat nodig is.
