In de documentaire (die werd vertoond in ZINiN) wordt verteld hoe de Somalische zusjes Khulud en Fotoon en de Syrische familie Bakarat hun inburgering ervaren. De doolhof aan regels. En alles is ‘heel belangrijk’. En het moet allemaal snel want je moet zo gauw mogelijk op eigen benen staan.
Voor de zusjes lukt dat, maar van de Syrische familie kreeg je echt de indruk dat ze dachten ‘waar zijn we aan begonnen?’ Onbetaalde rekeningen en betalingsachterstanden zijn hun deel. In een half jaar tijd wordt verwacht dat statushouders de taal leren, de Nederlandse cultuur begrijpen, weten hoe onze systemen werken.
Ook -voor ons- simpele dingen als op tijd komen, afspraken nakomen. Alles moet zo snel mogelijk geleerd worden. Dat gold ook voor het publiek dat na afloop een ‘inburgeringsexamen’ mocht doen op basis van het vertoonde in de film.
Stroopwafels in je bier?
Dat ze in Breda stroopwafels in het bier dopen, moeten ze daar zelf weten, maar van de Nijverdallers werd verwacht dat hij/zij dat voortaan ook doet. Anders zak je voor je examen.
Bij de vertoning waren ook mensen aanwezig die inmiddels hun plek in de maatschappij hebben veroverd. Onder hen drie die via De Welle als ‘sleutelpersonen’ vluchtelingen helpen. Zij kwamen na afloop op het podium en vertelden in het kort hun verhaal. En wat hun advies is om zo snel mogelijk mee te draaien.
Gevraagd werd wat het meeste indruk had gemaakt in de film. Dat was het feit dat je zo verschrikkelijk veel handtekeningen moest zetten. Bij elk bezoek aan een officiële instantie kwamen formulieren op tafel waaronder ze hun handtekening moesten zetten. Zonder dat hun duidelijk was waarom ze tekenden.
“Ik dacht dat ik door mijn handtekening mijn kindje kwijt raakte”
Voor een jonge Eritrese vrouw was het zetten van handtekeningen zelfs traumatisch. Ze kreeg op haar 18e hier in Nederland als ongehuwde moeder een baby. Kwam in het ziekenhuis en het consultatiebureau. “Ik sprak de taal niet goed. Het was voor mij heel spannend. Ik moest veel handtekeningen zetten. Ik wist niet wat ik ondertekende. Wat er op stond. Ik was verschrikkelijk bang dat ik daardoor mijn kind zou kwijtraken.”
De boodschap van alle drie was duidelijk: “Begeef je onder de mensen. Zoek contacten. Maak nieuwe vrienden. Leer de taal. Schaam je niet om daarbij fouten te maken.” Net als in de film is duidelijk dat dat voor jonge mensen makkelijker is dan voor ouderen.
Na afloop was er de mogelijkheid om met de sleutelpersonen te praten en organisaties die zich bezig houden met de opvang en begeleiding van statushouders. Om het gezellig te maken waren -vooral mediterrane- hapjes gemaakt door een groep statushouders, die dat deden als vrijwilligers..
