Begrip is een groot woord, maar het vat ook veel samen. Er zijn kinderen met een niet zo veilige thuissituatie, gescheiden ouders die elkaar niet kunnen luchten, een ernstig ziek familielid, financiële zorgen… Je snapt het wel. En soms heeft een leerling pech en speelt er niet één, maar meerdere van dit soort dingen tegelijk.
Wat doe je dan, als mentor of als docent?
k hoor wel eens: “Ik heb meer dan 240 nieuwe leerlingen per jaar, ik kan niet van iedereen alles weten.”
En dat snap ik. Echt!
Maar tussen niet kunnen en niet willen zit een zee van verschil.
Je hoeft ook niet alles van iedereen te weten. Het gaat om de leerlingen die opvallen. Die (onder)presteren, die vaak gapen, stil zijn, zenuwachtig gedrag laten zien, wisselende cijfers halen of er onverzorgd bij zitten. Je merkt het. Echt. Je voelt dat er iets speelt.
En als je dat merkt?
Dan is één gesprek al genoeg.
Niet over cijfers. Niet over gedrag.
Maar gewoon:
Hoe is het met je?
Wat heb je nodig?
Wat zou jij graag anders zien?
Hoe kan ik helpen zodat het beter gaat?
Een gesprek zonder oordeel. Gericht op vertrouwen. Want sommige leerlingen leven van dag tot dag, en elke dag is anders.
Ik denk terug aan een situatie van een aantal jaar geleden. Ouders waren tijdens het intakegesprek niet helemaal eerlijk geweest. Hun kind had een flinke achterstand op school, werd gepest, zowel op school als bij de sportvereniging. Die sport was niet zijn eigen keuze, maar ‘moest’van thuis uit.
Dat merk je, hoor. Als een leerling liever zijn huiswerk maakt dan naar de training gaat. Als je ziet dat hij in elkaar duikt als er groepjes jongens buiten staan te joelen.
En als je dan samen even een moment hebt, dan stel je gewoon de vraag:
“Het gaat niet zo lekker, hè. Wat kan ik voor je doen?”
En nee, met “niks” neem je dan geen genoegen.
Hij heeft het niet makkelijk gehad, maar die leerling is er wel gekomen. Een fijne stageplek op het hbo deed hem goed. Hij heeft een lieve vriendin, woont inmiddels samen in een andere plaats, traint nu in de sportschool, voor zijn spierballen en zelfvertrouwen en laatst liep ik hem zomaar tegen het lijf in het centrum.
Het is dat hij mij herkende. Ik was hem anders zo voorbijgelopen.
