Voorafgaand aan de twee minuten stilte was er zang en het leggen van kransen, nationaal en internationaal.
Na het spelen van de taptoe en het luiden van de klok was het muisstil op het terrein. Na het Wilhelmus sprak Gorter. Het doorgeven van verhalen en het blijven benoemen dat niet vergeten mag worden.
Tegen het protocol, zo zei hij, “breng ik dank aan alle vrijwilligers die de organisatie hebben geholpen en met name -zonder iemand tekort te doen – de familie Staman. Die hebben het leeuwendeel van de organisatie op zich genomen. Met hun drive, passie, doorzettingsvermogen, kennis en enthousiasme hebben zij camp Nijverdal tot iets onvergetelijks gemaakt.”
Groot applaus voor de familie Staman
Marianne, Joop en Joop jr. beklommen onder het troste oog van moeder Poppe het podium. En uit het grote applaus dat de familie ten deel viel, mocht blijken dat de aanwezigen het daarmee van harte eens waren. Podium op en groot applaus.
Wethouder Egbert Nijenbanning sprak de aanwezigen toe namens het gemeentebestuur. Ook hij benadrukte het belang van herinneren.
Of er ooit weer zo’n Camp Nijverdal komt, is moeilijk te zeggen. Zangeres Miss Parker ging daar wel van uit. Zij sloot af met We’ll meet again.
Herdenking Ninaberlaan
Tegelijk met de herdenking op camp Nijverdal was de ‘reguliere’ herdenking bij het gemeentelijk monument aan de Ninaberlaan. Daar sprak de burgemeester de paar honderd aanwezigen toe. Kinderkoor De Bastiaantjes zong twee liedjes. En uiteraard weden ook hier kransen en bloemen gelegd.
