Niet-gekozen burgers uit de samenleving hadden het met de wethouder sport voor het zeggen. “De leden van de BLOS zijn niet gekozen door de inwoners of de raad; hierdoor hebben zij geen democratische legitimiteit,” schrijft wethouder Dubbink aan de raad. Daar komt nog bij dat sport geen zelfstandig onderdeel binnen de samenleving is. Er zijn grote verbanden met gezondheid, onderwijs, leefbaarheid enz. Die verbanden zien en op grond daarvan de juiste besluiten nemen past in de gemeenteraad en het college en niet in een BLOS.
BLOS zelf is tegen
Het is logisch dat de BLOS-leden zelf vinden dat hun orgaan moet blijven bestaan. Ze doen allemaal hun stinkende best zou goed mogelijk te besluiten. Stoppen veel tijd in hun werk. Ze hebben ook bezwaar gemaakt, maar het college houdt vast aan de opheffingsdatum van 1 september.
De bedoeling is dat er in plaats van de BLOS een soort van platform komt, zoals de WMO-raad en cliëntenplatform, dat gevraagd en ongevraagd advies kan geven aan het gemeente bestuur. Of dat er komt is nog niet duidelijk. Of dat gaat werken als het er komt, nog net zo min.
De BLOS werd indertijd opgericht om de sport in de gemeente zo goed mogelijk te organiseren. De gemeente wilde graag meer structuur binnen de sport en tegelijk de verenigingen invloed geven. Hoe ging dat in z’n werk?
Er werd een Sportfederatie opgericht; een organisatie waarvan alle sportverenigingen in de gemeente lid waren. Uit hun midden kozen ze een bestuur die het hele sportveld vertegenwoordigde. Bij de federatie kon je als vereniging je problemen, wensen, klachten e.d. deponeren en dan werd er over vergaderd.
Eigenlijk was de sportwethouder de baas
Om ervoor te zorgen dat de wensen en verlangens van de sportverenigingen bij de gemeente terecht kwamen en uitgevoerd werden, werd de BLOS in het leven geroepen. Uniek in die tijd. De gemeente “leverde” de voorzitter (de wethouder sport) en ambtelijke ondersteuning (het hoofd van Sportzaken). De BLOS werd de “baas” over alle sportmiljoenen die de gemeente jaarlijks uitgeeft.
De Sportfederatie leverde de leden van de BLOS. Een persoon voor de natte sport, een voor de veldsporten, een voor de zaalsporten enz. Alles netjes evenredig verdeeld. “Een ultieme vorm van burgerparticipatie” werd het (later) genoemd.
In de praktijk lag het (soms) anders. Omdat de BLOS-leden in de regel geen politici waren en vaak niets wisten van hoe het werkt bij een gemeente, kregen de wethouder en ambtenaar sportzaken met z’n tweeën de “macht” over de sport. Zonder zich te hoeven verantwoorden bij college of raad.
In 2007 werd de Sportfederatie opgeheven. Dat orgaan was over z’n houdbaarheidsdatum. Verenigingen die “iets” wilden met en van de gemeente, namen rechtstreeks contact op met de wethouder. Ook al omdat men vond dat het nergens voor nodig was dat een verzoek eerst eens door een federatie beoordeeld wou worden.
Zonder Sportfederatie geen BLOS, maar zo werkte het niet
Omdat de Sportfederatie en BLOS onlosmakelijk aan elkaar gekoppeld waren, lag het voor de hand dat het opheffen van de federatie ook zou leiden tot het opheffen van de BLOS. Dat gebeurde niet. De toenmalige sportwethouder overtuigde zijn mede-collegeleden van de noodzaak dat de BLOS moest blijven.
Omdat er geen Sportfederatie meer was die de leden selecteerde, werden de leden van de BLOS ‘van de straat geplukt”. Iedereen met een “ruim sporthart” kon lid worden en dat gebeurde ook. Een vreemde situatie, zo zegt het college van burgemeester en wethouders nu ook.
