Waarom maak je de laatste anderhalf jaar van de geloofsgemeenschap hier niet meer als predikant mee? Een andere pensionado, Johan Wegerif, neemt de komende tijd waar. Dat had jij ook kunnen doen.
“Klopt, maar ik blijf ook de komende tijd nog wel op de achtergrond betrokken. Er staan al verschillende diensten gepland rond belangrijke momenten de komende anderhalf jaar en zeker de laatste diensten volgend jaar zomer zal ik graag als voorganger met de gemeente vieren.
In samenspraak met Johan Wegerif die part-time in dienst is, geven we de komende periode inhoud aan afscheid nemen en vooruit kijken. Ik participeer daarom ook in de werkgroep die een warme overdracht van een grote groep VEG leden naar de Protestante Kerk Nijverdal voorbereidt.
Nu eerst zes maanden genieten met elkaar
“Toch heb ik ervoor gekozen nu met emeritaat te gaan en dat heeft te maken met mijn man Peter. Die kreeg vier jaar geleden kanker. Hij is inmiddels genezen, maar je weet het nooit, de kans op terugkeer van de ziekte is er altijd. Daarom willen we de komende zes maanden echt genieten met elkaar.
Lange afstand fietsen, wandelen, kano varen, dat staat voor de zomer op het programma. En dat had niet gekund als ik nog in dienst was gebleven. Dat heeft een paar decennia predikantschap me wel geleerd. Als er een gemeentelid in nood belt, dan neem je op en dan ga je.”
Ik heb een oecumenische instelling; kerkmuren waren niet zo belangrijk
Het is inderdaad geen gewone baan, predikant zijn, hoe kies je ervoor dat te worden?
“Als gereformeerd meisje uit Vlaardingen met gymnasium alfa weet je natuurlijk niet dat je dominee wilt worden. Om te beginnen ging ik na mijn middelbare school een jaartje Peter achterna die als dienstweigeraar vrijwilligerswerk deed in Afrika. Daarna wilde ik theologie studeren aan de VU in Amsterdam maar van predikant worden was nog lang geen sprake.
Peter kwam na zijn vervangende dienstplicht ook naar Amsterdam en we trouwden jong. Ik kwam uit een gereformeerd nest, maar we deden in Vlaardingen mee met oecumenische diensten, samen met hervormden, gereformeerden, remonstranten en rooms katholieken. Kerkmuren waren voor ons niet zo van belang. In Amsterdam zochten Peter en ik dus kerkelijk onderdak, niet op kerkelijke gezindte maar op waar we ons thuis voelden.
We vonden een kleine hervormde kerk met een vrouwelijke predikant waarbij ik dacht, “zoals zij het doet, wil ik het ook wel”. Zij heeft bij mij het vuur aangestoken. We zijn daar vijf jaar actief lid geweest en als gereformeerde theologiestudent werkte ik daar vanuit een hervormde kerkenraad aan het Samen op Weg proces dat hervormden en gereformeerde tot elkaar moest brengen.”
De VEG is een beweging die me heel erg aanspreekt
Maar dan moet je nog beroepen worden.
“Ja en dat is iets heel geks. Ik merkte dat mannen vaak als vanzelf een beroep kregen en soms in een gemeente terecht kwamen waar ze niet pasten. Ik heb als vrouw nooit zo”n beroep gehad, maar reageerde altijd op een advertentie.
Daar zit dus een duidelijk functieprofiel achter waarop je reageert. Het is een min of meer gewone sollicitatieprocedure met een veel grotere kans op een goede match. Ik kwam in 1988 in Velp terecht en die periode heeft mijn denken en werken over kerkgrenzen heen nog verder versterkt.
De voorzitter van de Raad van Kerken daar was Bert Louwerse, voorganger in de Vrije Evangelische Gemeente en tevens secretaris van de bond van Vrije Evangelische Gemeenten. Van die club had ik nog nooit gehoord, maar het bleek een beweging te zijn die me heel erg aanspreekt.
“Al in hun beginselverklaring uit 1881 verklaarden zij zich vrij van de koning en vrij van een synode – meerdere kerkelijke vergadering. Zij beroepen zich niet op belijdenisgeschriften en kerkorden waarin een overkoepelend kerkgenootschap formuleert waar ze staat en wat ze gelooft, maar denken en handelen als gemeente zelfstandig vanuit het evangelie van Jezus Christus. Dat verklaart de term evangelisch – niet te verwarren met wat vandaag de dag evangelische gemeenten worden genoemd – zoals in Nijverdal Beth Shalom bijvoorbeeld.”
Krimpende kerk is bekend terrein
“Ook in Velp waren er in die tijd al meer begrafenissen dan doopdiensten dus kerkkrimp is voor mij bekend terrein. In 1997 solliciteerde ik op een advertentie vanuit Doetinchem en werkte daar intensief aan de plaatselijke fusie van hervormden en gereformeerden. En in de loop van 2013 wees Bert Louwerse, waar ik nog veel contact mee had, me op een vacature bij de VEG in Nijverdal. Dat resulteerde in mijn komst naar hier.”
Opheffing VEG doet pijn, maar is niet het einde
Is het erg dat de VEG verdwijnt?
“Voor de mensen met een geschiedenis hier is het een kleine ramp. De gemeenschap, het gebouw waar mensen hoogte- en dieptepunten in hun bestaan hebben meegemaakt, dat dat verdwijnt, doet pijn. Maar in het grote geheel kan ik het relativeren. Tijden veranderen. Kerken komen en gaan. Maar mensen die de weg van God met elkaar willen gaan die willen leven in het spoor van Jezus, die vinden en ontmoeten elkaar altijd.
“Wat ik jammer vind is dat een club waarin je zelf mag nadenken kleiner blijft en nog sneller lijkt te krimpen dan een kerk met structuren die van alles voorschrijft en regelt. Dat vind ik een gemis , maar dat doet niets af aan mijn vertrouwen en geloof dat het uiteindelijk goedkomt en mensen elkaar zullen vinden in verbondenheid met andere kerkgenootschappen.”
We voelen ons hier thuis; dus blijven we
Wat ga je zelf doen. Blijf je in Nijverdal, waar vind je kerkelijk onderdak?
“We wonen sinds ruim een jaar in een huis waarin we ons helemaal goed voelen. Als bouwkundige ziet Peter daar nog allerlei mogelijkheden, dus het plan is te blijven. Hij is zijn hele leven met mij mee verhuisd en nu lag de beslissing bij hem. Wat we kerkelijk gaan doen in september 2026 weten we nog niet. Zoals we indertijd in Amsterdam hebben gezocht naar een gemeenschap van mensen waar we ons thuis voelen, zo willen we dat straks weer gaan doen”
