September 2024: HierinHellendoorn is nieuw. Wil graag aan de weg timmeren. We lanceren de nieuwe website met een logo, waarvan de ontwerpers weten dat het op dat van de gemeente lijkt. Daarbij de uitdaging om een nieuw logo te ontwerpen. De redactie gaat aan de slag met het maken van artikelen. Nieuws, achtergrond, meningen en interviews.
In de huidige tijd zijn mensen makkelijk bereikbaar. Als we besluiten een interview te maken met wethouder Annemarie Dubbink, sturen we een mail rechtsreeks naar haar met het verzoek om een interview over een behoorlijk groot deel van haar portefeuille. Het verzoek doen we op 23 september.
Een week later krijgt de redactie telefoon van een communicatiemedewerker van de gemeente. Nee, niet over het interview, maar over het logo. Dat moet onmiddellijk van de site, want de gemeente is er niet blij mee. We leggen uit hoe het zit en wat de bedoeling is; namelijk een nieuw, echt logo.
Dat kon niet. Het moest er direct vanaf. In dat gesprek wordt ineens het verzoek om een interview ter sprake gebracht. Het lijkt er heel erg op dat als we het logo niet aanpassen, er geen interview komt; een dreigement dus. Op onze vraag of dat klopt, is het aarzelende antwoord “nee, zeker niet”. Een collega zal contact opnemen over die afspraak.
Omdat het argument van de gemeente redelijk is, wordt het logo aangepast. Daar gaat een paar dagen overheen. In die periode geen bericht op het verzoek voor een interview. Dat gebeurt wel als het logo is aangepast. De vraag is wat de bedoeling is van het interview. Wij antwoorden dat dat in de mail aan de wethouder stond: een algemeen interview over verschillende onderdelen van haar portefeuille.
Een kwartier voor een diepte-interview
“Heb je aan een kwartier genoeg?” Die vraag kan alleen gesteld worden als de mail niet is gelezen. We vragen om anderhalf uur. Dat gaat niet lukken. De wethouder is te druk. We krijgen maximaal drie kwartier en wel op 24 oktober; een maand na het verzoek om een interview.
Als we ons melden bij de wethouder, schuift ook een communicatiemedewerker aan. Waarom dat is? Dat is gebruikelijk. Die kan dan het interview nalezen “alleen maar om te kijken of er verkeerd geciteerd is of zo.” De wethouder zegt dat ze dat dat fijn vindt. “Doe maar net of ik er niet bij ben”, zegt de medewerker.
De aanwezigheid van voorlichters is ooit begonnen op ministeries. Journalisten moesten hun vragen voor de minister tevoren inleveren. Tijdens het gesprek werden de vooraf gemaakte antwoorden opgelezen. Dat is allang afgeschaft. Ministers worden tegenwoordig op straat geïnterviewd en geven antwoord. Zo moet het. Zij zijn verantwoordelijk voor hun eigen uitspraken. Zonder tussenkomst van voorlichters.
De aanwezigheid van communicatiemedewerkers heeft, denk ik, te maken met “wethouder-branding”. De wethouder als “merk” neerzetten en dat merk beschermen tegen de boze buitenwacht.
Ondanks onze bezwaren laten we het interview doorgaan en nemen -tegen onze gewoonte- het gesprek op. Dan krijg je later geen gezeur met: ”dat heb ik niet gezegd”. De zondag na het gesprek (27-10) gaat het uitgewerkte interview naar de wethouder met de mededeling dat we woensdag (30-10) willen publiceren. We krijgen geen reactie uit het gemeentehuis.
We sturen woensdagavond een mailtje met de mededeling dat we in het weekeinde van 2/3 november gaan publiceren. Dan komt er vrijdagmiddag een telefoontje. “De wethouder en ook de communicatiemedewerker hadden deze week vakantie en dus geen tijd het stuk na te kijken.” Beetje vreemd dat dat niet tevoren is gezegd en dat op de eerste mail geen reactie kwam.
We willen de zaak niet op de spits drijven. Gaan akkoord met de toezegging dat we maandagmorgen bericht krijgen en -zoals afgesproken- de foto’s. Maandag, 12.30 uur: geen bericht. We plaatsen alvast een van de drie onderdelen van het interview. Om 13.59 komt een mail van de gemeente met een reactie op het artikel.
Er staat één fout in en dat komt omdat we bij het schetsen van de loopbaan van de wethouder informatie uit Tubantia hebben aangehaald, maar dat is bezijden de waarheid, zegt de wethouder. Verder hebben de opmerkingen vooral betrekking op de schrijfstijl van de schrijver. En het verzoek om wat de wethouder zegt, cursief te maken.
