Luid applaus en instemmend geroep vielen haar ten deel. Na een inleiding over haar bijzondere geschiedenis met een Duitse opa, kwam ze uit bij haar ‘roeping’, hoewel ze het zelf zo niet noemde: Aandacht voor mensen met een bijzondere (vluchtelingen)achtergrond.
Uiteraard ging ze in op het herdenken dat we doen op 4 mei. Niet zomaar herdenken. “Het gaat om de verbinding die je maakt met nu. Met de toekomst. Wat doe je met de onverdraagzaamheid van nu; in je eigen land; in je eigen buurt. Herdenken is niet vrijblijvend.”
“Steeds meer ontmoeten we nieuwe landgenoten met geheel eigen herinneringen. Velen van hen hebben dezelfde verschrikkingen meegemaakt als die in 1940-1945 hebben plaatsgevonden.”
“Ieder mens, ieder kind, heeft een naam. Een gezicht, een eigen geschiedenis, een eigen verhaal. Maar hoe gemakkelijk brengen we mensen terug tot een deel van hun verhaal. Nieuwkomers worden vaak teruggebracht tot een deeltje van wat ze zijn; een kleur, religie of afkomst We moeten mensen niet terugbrengen tot een deel van hun verhaal.”
In een interview in de krant, vertelde ze: “Maar alle vluchtelingen die ik spreek, zeggen: echt geluk gaan we nooit meer vinden. Dat hebben we achter moeten laten, toen we gedwongen waren om te vluchten.”
Vluchtelingen zijn gewoon mensen, zoals wij allemaal
“Het is heel mooi elk jaar twee minuten te herdenken. Wat kunnen we leren van de geschiedenis. Hoe doen we het zelf?” In het genoemde interview zegt ze: “Ik zie overal zo veel angst en vooroordelen. Juist met een plek als Kleurrijk hoop ik dat weg te nemen, omdat mensen daar vluchtelingen kunnen ontmoeten zoals ze zijn, gewoon, mensen zoals wij allemaal.”
“Vandaag vieren we vrijheid. Starten we met z’n allen aan een tafel. Ook ik vier die vrijheid maar wel in de overtuiging dat ik ook verantwoordelijk ben voor die vrijheid van ons door te geven en te delen. Vrijheid is niet vanzelfsprekend daarom ben ik dankbaar. Dankbaar dat ik in vrijheid mag leven.”
“En ik ben ontzettende dankbaar dat ik deze lunch samen met jullie allemaal mag beleven. We beleven het met elkaar.” Daarna in het Duits en Engels voor de buitenlandse gasten, waaronder een man of 60 uit Ibbenburen.
De lunch was zoals Kleurrijk is: bijzonder en lekker. De mensen vermaakten zich met elkaar en genoten van de muziek en de gedichten. Zeer geslaagd.
In het centrum waren nog andere activiteiten zoals het beschilderen van een doek bij de ontbijttafels, een vossenjacht en oude auto’s.
