Vandaag de twee lijsttrekkers van Lokaal Hellendoorn: Thea ten Have (links) en Ria Bakhuis (rechts).
Wie is Thea ten Have?
“Ik woon samen met mijn man in het buitengebied van Haarle, in de verbouwde boerderij van mijn ouders. Daar zijn we ingetrokken toen mijn vader alleen kwam te staan. Ik heb altijd in de zorg en welzijn gewerkt, in uitvoerende maar ook in leidinggevende functies. Sinds 2002 zit ik in de gemeenteraad van Hellendoorn en van 2010 tot 2014 was ik wethouder.”
“Wat mij bezielt om in de politiek te werken? Ik was altijd al maatschappelijk betrokken en zat altijd wel ergens bij, waar ik ook woonde. Politiek is leuk en uitdagend, maar er zijn ook minder leuke dingen. Wat me tegenstaat zijn de spelletjes die er vaak gespeeld worden en het polariseren. Ik wil met inhoud bezig zijn en dienstbaar zijn aan wat goed is voor de gemeenschap.”
Nu ben je weer lijsttrekker. Wat drijft je?
Ten Have: “Ik heb mezelf niet aangeboden, ik ben gevraagd. Daar heb ik wel even over moeten nadenken. Ik ben inmiddels 70, ik heb een pluktuin, ik schilder en ik lees graag. Maar ik ben bevlogen genoeg om hieraan te beginnen. We hebben jammer genoeg geen kinderen of kleinkinderen, dus kan ik mijn maatschappelijke betrokkenheid volledig voor Hellendoorn inzetten.”
Wie is Ria Bakhuis?
“Ik ben 61 jaar en ik woon samen met mijn man op een boerderij in het buitengebied van Marle. Hij is hoefsmid en heeft een eigen bedrijf. Ik werk als casemanager dementie en daarvoor was ik wijkverpleegkundige. Wat Thea en ik delen is maatschappelijk bewustzijn.”
“Ik was altijd te porren om in plaatselijke werkgroepen te gaan zitten en van daaruit kwam ik regelmatig in contact met de lokale politiek. Destijds heb ik me aangesloten bij de toenmalige lokale partij BurgerBelang en voor die partij ben ik wethouder geworden. Dat heb ik vier jaar gedaan en ik denk dat er weinig wethouders zijn die zo’n zware periode hebben meegemaakt. Ik heb drie burgemeesters meegemaakt, twee gemeentesecretarissen en veel rumoer in de raad.”
Jullie zijn nu lijsttrekker, maar stel dat er straks een beroep op jullie wordt gedaan om weer wethouder te worden. Zeggen jullie dan ja?
Thea: “Absoluut niet. Dan ga ik er weer volledig voor en wordt het een klus waar ik minimaal 65 uur per week mee bezig ben. Ik heb veel andere dingen die ik ook graag doe.” Ria: “Nee, nee. Ik weet wat het is. Ik heb veel geleerd in de periode dat ik wethouder was, veel mooie dingen meegemaakt, maar ook akelige. We hebben andere kandidaten.”
Als Hellendoorn een agrarische gemeente is, gaat dan de boer boven alles?
“In Haarle hebben we te maken met nogal wat jonge, toekomstgerichte boeren. Die willen blijven boeren en hebben daarom de koppen bij elkaar gestoken en een plan ontwikkeld om dat in de toekomst mogelijk te maken, rekening houdend met alle stikstofnormen vanuit het Rijk,” zegt Ten Have.
“Zij weten als geen ander wat er in hun eigen dorp kan en moet gebeuren. Dat steunen we. We geloven er sterk in dat oplossingen van onderop moeten komen. Niet de overheid of de provincie moet bepalen hoe het moet. Als oplossingen op lokaal niveau door de boeren zelf worden aangedragen, ontstaat er draagvlak.”
Toekomstplan Hellendoorn 2040. Wordt dat gehaald?
Bakhuis: “Wij hebben de ambitie om tot 2040 ten minste 3000 nieuwe woningen te bouwen.” Thea: “Veel mensen willen geen nieuwbouw in hun ‘achtertuin’ en er wordt dus veel geprocedeerd. Die mensen mogen zelf ook wel eens een veer laten en wat inschikkelijker worden. Hun kinderen willen straks immers ook een woning.”
“In Hellendoorn hebben we echt een achterstand op het gebied van woningbouw. We kunnen aan de randen van de dorpen nog verder bouwen en ook in de kernen zelf ontstaat ruimte. Maar uiteindelijk ontkomen we er niet aan om landbouwgrond op te offeren.”
“Samen met inwoners werken we aan dorps- en buurtschapsontwikkelingsplannen. Dicht bij de burger en de boer staan en zorgen voor verbinding is ons motto. Op microniveau ligt de kennis; daar weet men het beste waar en hoeveel er gebouwd kan worden. Als de gemeente dat allemaal van bovenaf bepaalt, ontstaat er verzet in plaats van draagvlak.”
Verkiezingen en coalitievorming
Bakhuis: “Er zijn weer een paar nieuwe partijen bijgekomen. Dat vind ik ergens jammer, want de raad raakt wel erg versnipperd.” Ten Have: “Er wordt mij regelmatig gevraagd op welke partij ik landelijk stem, maar dat zeg ik nooit. Dan hangt er meteen een politieke kleur aan mijn persoon. Binnen onze partij hebben we het daar ook niet over; alleen mijn man weet wat ik landelijk stem,” zegt ze lachend.
“Lokale verkiezingen volgen vaak het landelijke beeld. Ik denk dat het CDA het bij de komende gemeenteraadsverkiezingen goed zal doen. Wij hebben de afgelopen periode prettig met hen samengewerkt. Als Lokaal Hellendoorn hebben we ook een goed gevoel over de verkiezingen.”
Waarop is dat vertrouwen op gebaseerd?
Ten Have: “Lokaal Hellendoorn zit in de haarvaten van de lokale samenleving. Elke zaterdag zijn we in een dorp of wijk om met mensen in gesprek te gaan over wat daar speelt.” Bakhuis, lachend: “En als ik toch een voorspelling mag doen: ik verwacht niet dat we kleiner zullen worden.”
Over asiel en migratie
Ten Have: “De komst van 200 asielzoekers in de Kruidenwijk was een overval van het college. ‘Samen Hellendoorn’ (die zich afsplitste van Lokaal Hellendoorn) stond daar ook achter. Onze eerste reactie was: zorg eerst voor huisvesting en voor spreiding over de gemeente. En ga in gesprek met de inwoners van de Kruidenwijk. Zorg voor draagvlak, dan voorkom je procedures.”
Bakhuis: “Of er uiteindelijk een AZC komt, hangt af van landelijk beleid, maar dat is wisselvallig. Uiteindelijk moeten we de wet volgen, maar wel op onze eigen voorwaarden. In ons programma benadrukken we de menselijke maat: geen 200 mensen op elkaar proppen. En zorgen voor verbinding, zodat inwoners aan de voorkant kunnen meepraten.”
Over veiligheid
Ten Have: “Veiligheid is voor ons een belangrijk thema en zelfs een speerpunt in ons verkiezingsprogramma. We zetten sterk in op de wijk De Blokken; daar moet het veiliger worden met structurele oplossingen. Dat geldt voor de hele gemeente.”
“We zijn voorstander van dorps- en buurthuizen waar jong en oud elkaar kunnen ontmoeten. Ook moeten we meer contact met jongeren zoeken, meer jongerenwerkers de straat op sturen en meer investeren in jongerencentra. En als het echt uit de hand loopt, moeten we strakker optreden. Daarom willen we terug naar de wijk- en dorpsagent, zoals we die vroeger hadden: een aanspreekpunt met een spreekuur in de wijk.”
Wethouders van binnen de gemeente of van buitenaf?
Ten Have: “Bij voorkeur komt een wethouder uit onze eigen gemeente. Die kent de cultuur, de mensen en het platteland. Maar soms zijn er omstandigheden waarin iemand van buiten nodig is. Denk aan Jan van den Bosch van de Veluwe. Daar zijn we heel tevreden over. Hij is betrokken, zoekt contact en staat met beide benen in de modder als dat nodig is. In principe kiezen we echter voor iemand uit onze eigen gemeenschap.”
