Laatste rondje door vertrouwde school roept warme herinneringen op

Marieke Naberman is sinds 5 jaar directeur van deze school en weet dat tot op heden de planning voor de nieuwbouw volledig op koers ligt. De sloop van het schoolgebouw maakt plaats voor nieuwbouw, die naar verwachting in januari 2028 wordt opgeleverd. De tekeningen zijn klaar en de Europese aanbesteding sluit eind april.

Ook zal het nieuwe kindcentrum hier gevestigd worden, waarvan in juni vorig jaar het convenant is getekend door alle scholen en kinderopvanginstellingen in de gemeente Hellendoorn. Tot die tijd zijn de leerlingen van de Marijkeschool ondergebracht in de leegstaande school van Reggesteijn aan de Willem de Clercqstraat.

Is de nieuwe school straks ook toe aan een andere naam? Daarover wil Naberman nu nog niet vooruitlopen. Feit is wel dat alle koninklijke namen min of meer plaats hebben gemaakt voor nieuwe namen of helemaal zijn verdwenen. De Prinses Ireneschool werd Talentrijk, en de Margrietschool ging na de verbouwing verder onder De Meander. Ook de Mariaschool heet nu De Rietslenke.

En aangezien Prinses Marijke zelf ook na jaren verder ging onder de naam Christina, zou het misschien ook vanzelfsprekend zijn dat na 2028 ook een nieuwe naam op de gevel komt. Maar dit heeft voor nu geen prioriteit, aldus Naberman. Eerst ligt de focus, wat haar betreft, op goed onderwijs in de tijdelijke locatie en in afwachting van een mooie nieuwe school die past in haar natuurlijke omgeving.

Met een volle hal en een sfeer van nostalgie namen oud-leerlingen, buurtbewoners en betrokkenen gisteren afscheid van een school die eind volgende maand wordt gesloopt. Op de  oproep om nog één keer samen herinneringen op te halen, werd massaal gereageerd: de grote hal en vele lokalen waren afgeladen vol.

Tijdens deze bijzondere bijeenkomst kwamen verhalen los over vroeger `

Bram Parera (1953) kwam, vanuit Westerbork en het Vossenbosch in Wierden naar Nijverdal waar hij in de 3^e klas kwam bij juffrouw Van der Zwan samen met drie anderen uit de Molukse gemeenschap. Hij herinnert zijn schooltijd als heel prettig en gezellig, waarbij het knutselen en een beetje kattenkwaad door in bomen te klimmen het eerst naar boven komen. Voor velen was de school meer dan alleen een plek om te leren; het was een belangrijke ontmoetingsplek in de gehele wijk.

Ook Charlie Papilaja (1956) koestert goede herinneringen.  Als groep, vanuit de Paulus Potterstraat, dagelijks lopend naar school. De Molukse gemeenschap was erg hecht maar toch waren er ook al snel vriendjes gemaakt met andere leerlingen. Martin Slooijer vult aan dat die vriendschappen hem wel meerdere fietsen hebben gekost.  Martin was veel bij hen te vinden waarbij ze met z’n drieën op zijn fiets zaten.

Een bijzonder moment was de bijdrage van de Molukse gemeenschap, die met muziek en zang zorgde voor een warme, verbindende sfeer. Hun optreden onderstreepte de rijke geschiedenis en diversiteit die de school jarenlang heeft gekenmerkt.`

Wanneer oud-leerlingen wordt gevraagd naar hun mooiste herinneringen, komen veel dezelfde verhalen naar boven. Silke Bosscher noemt als eerst de ijsbaan op het schoolplein als een hoogtepunt in de wintermaanden. Ook de jaarlijkse Fancyfair blijkt een geliefde traditie, waar zij met veel plezier op terugkijkt.  Wim Eshuis was een van de vele betrokken ouders die meehielp bij de fancyfair, door samen met Jan Mensink pannenkoeken te bakken voor de hele school. Ook voor Wim was een laatste rondje door de school een feest van herkenning.

Hoewel het gebouw nog voor de zomervakantie verdwijnt, blijven de herinneringen levend. Het laatste rondje door de school markeerde niet alleen een afscheid, maar vooral een viering van alles wat er in de loop der jaren is opgebouwd. Zodat we over een paar jaar kunnen zeggen “gelukkig hebben we de foto’s nog”.