Foodtrucks , een biertje, een wijntje, een frisje, een koffietje en een ijsje. En moerbei proeven bijvoorbeeld. Plekken om te zitten, te staan en te hangen. Slenteren langs informatieve stands van bijenhouders, IVN, het maaklab van de ZINiN bibliotheek. Met water spelen, stenen schilderen, genieten van lopende acts op het terrein. En vooral ook: tijd en ruimte om elkaar te ontmoeten. Het kon niet op.
Zelfs zonder optredende artiesten werd het terrein met het uur leuker en mooier. Prachtig gesmede vuurkorven en schitterend aangelichte bomen zorgden voor een feeërieke sfeer. Met kikkers en ooievaars als volstrekt unieke feestmakers. Maar die artiesten, natuurlijk dragen die wel het festival. De optredens ga ik hier niet allemaal recenseren, al is het maar omdat ik ze niet allemaal gezien heb. Twee wil ik er wel noemen, niet om wie dan ook tekort te doen, maar simpelweg omdat ze me raakten. De Verveners, een band uit Rouveen en Hoogeveen. Zestigplussers die hun leven staan te bezingen onder een kastanjeboom. Meer is er niet nodig.
En dan Nathalie Baartman, cabaretière uit Borne, maar vooral ook zangeres. Wat een stem heeft die dame en wat kan ze schakelen van absurde humor tot diepgevoelige nummers. Samen met De Bössels zorgde ze voor een (gedenk)waardige afsluiting van een prachtig festival.
Vaste bezoekers, streekgenoten, vreemdelingen en toevallig passerende toeristen hadden met elkaar een prachtige avond. Op naar editie 18 rond de langste dag van 2026.
Gemeente gebruikt Zunnewende voor welkom nieuw ingekomenen
Voorafgaand aan het festival zelf was het terrein van 15.00 tot 17.00 uur gereserveerd door de Gemeente Hellendoorn. Ruim 200 nieuw ingekomenen van de afgelopen periode konden kennis maken met de cultuur en sfeer van hun nieuwe woonplaats.
Een hapje, een drankje en muziek van jazzcombo The Bonsai Bühne vormden de omlijsting van een optreden van dichteres Diny Groothalle en schrijver en cabaretier Herman Kampman. Zij zongen de lof van de prachtige omgeving en introduceerden de streekcultuur bij nieuwe Hellendoorners overal vandaan. Dat had ook burgemeester Jorrit Eijbersen al gedaan in een toespraak die hij begon met een ´Moi, da´j der bint´ in een aantal voor de gemiddelde Hellendoorner onverstaanbare talen. Aan die talen moet nog gewerkt worden, want een uur luisteren naar ABN en plat was met name voor nieuwkomers van ver niet ideaal. Zij zochten een mooi plekje onder de bomen en in schommelstoelen elders op het terrein. Precies die ongedwongen festivalsfeer die Zunnewende zo uniek maakt.
Robin en Helen, vijftigers die anderhalf jaar geleden uit Den Haag naar Marle verhuisden, verstonden alles wel. Zij voelen zich uitstekend op hun plek en hadden vanaf het eerste begin het gevoel dat ze naar huis gingen als ze de hofstad achter zich lieten en naar het Oosten reden. Noaberschap kennen ze inmiddels uit de praktijk en dat de toespraak van de burgemeester werd onderbroken door klepperende ooievaars (U weet wel, die vogel uit het Haags gemeentewapen) versterkte hun thuisgevoel nog extra. En de student die na het staken van zijn studie in de Randstad geen woning kon vinden en nu hier bij zijn ouders inwoont, ervaart het feestje van vandaag en het leven hier in de gemeente als ´een sprong in het diepe, maar wel in lekker warm water´.
Hagepreake
Het festival zelf zit er weer op, maar zondag 29 juni om 11.00 uur is er nog de Hagepreake. Een inclusieve viering in het kader van Zunnewende festival 2025 met als thema ´Laten we ons bezinnen op de liefde´. De viering onder leiding van theoloog en muzikant Silvia Fledderus biedt voor alle gelovigen en twijfelaars iets vertrouwds. Protestanten voelen zich wellicht het meest thuis bij de overweging terwijl katholieken de processie zullen herkennen. Uit de Keltische traditie wordt de aandacht voor de elementen water, vuur, wind en aarde geleend.
Foto´s, Roelie van der Vegt
