In november vorig jaar dienden CDA en GroenLinks een voorstel in om een plan te maken voor verbetering van de Prinsessewijk. Er waren klachten van de wijkvereniging en bewoners over tal van onderwerpen. Centraal in die problematiek de toekomstige bestemming van het voormalige HOi-gebouw aan de Koninginnestraat.
De wijk kan in alle rust en zorgvuldig aan het werk
Dat gebouw wordt inmiddels gesloopt (zie foto boven) en in overleg met de buurt komt daar een nieuwe invulling. Woningbouw óf groen of woningbouw én groen. Het zal nog een hele discussie worden. Net zoals het opstellen van een WOP nogal wat tijd zal gaan kosten. Wat betreft de indieners van het voorstel zou dat plan al voor de zomer klaar moeten zijn.
Na het debat bleek een meerderheid van de raad verschijning van het plan voor de begrotingsbehandeling in november ook goed te vinden. Discussie was er ook nog over hoeveel de bewoners van de wijk zelf te zeggen krijgen over de plannen. “Laat die mensen mee-beslissen”, zei Lokaal Hellendoorn.
Later bepalen hoeveel de inwoners zelf mogen beslissen over de uitvoering van de plannen
“En als ze er dan bijvoorbeeld voor kiezen een straat op te knappen voor vijf miljoen?”, zei de PvdA, “hoe leggen we dan uit dat dat niet kan?” Uiteindelijk kwam men eruit door te stellen dat er eerst een WOP moet komen en daarna de bewoners te laten kiezen welke onderdelen het eerst worden uitgevoerd.
Wethouder Nijenbanning nam een slag om de arm door mee te delen dat er de komende vijf jaren geen onderhoudsplannen zijn voor wegen en riolen in de Prinsessewijk. “Dat maken wij wel uit”, vond Lokaal Hellendoorn.
Geen hap/snap-bersluiten, maar besluiten in samenhang
De VVD was niet tegen een WOP voor de wijk, maar vond dat er eerst een plan moest komen voor alle wijken. Zodat je dan eerlijk kan kiezen welke problemen zo groot zijn dat die als eerste moeten worden aangepakt. Dat was ook de mening van het college van burgemeester en wethouders, waarmee de raad dus niet instemde.
Dat was een interessant discussiepunt, dat niet goed uit de verf kwam. Niet dat de andere fracties het niet eens waren met zo’n alles omvattende analyse, maar, zo zei men met z’n allen, “dat staat toch in het collegeprogramma; daar hoef je geen motie voor aan te nemen.” Waar het eigenlijk om ging was dat degene met de grootste mond z’n zin krijgt. “We moeten de energie die nu in de wijk zit, gebruiken en niet afremmen”, was de gedachte.
